เรื่องเล่าของสาวน้อยยัยแอ๊บแบ๊ว ~PoyToYoU~

และแล้วมานั่งอัพบล็อคเช่นเคยล่ะ

ตอนนี้สิ่งที่ติดตามตัวมาตลอด คือความขี้ระแวง ความเครียด ความวิตกกังวลในเรื่องต่างๆ

ทุกๆเรื่องที่ผ่านมา อดีตที่เจ็บปวด กลับมาคอยทำร้ายจิตใจของฉัน

ฉันลืมมันไม่ได้เลย ไม่เคยได้ลืมเลย กลับมาคิดอยู่ในหัวตลอดไม่รู้จะทำอะไรต่อไปอีกแล้ว

ได้แต่แค่ระบายมันออกมา ว่าฉันอยากจะจะพยายามลืมเรื่องราวทั้งหมด

แล้วจะกลับมาสู่เรื่องราวใหม่ๆ เริ่มต้นใหม่ที่ดีๆ ไม่ต้องไปจมกลับความเครียดที่มาคอยหลอกหลอนในใจอยู่ตลอด

เมื่อไรฉันจะทำได้สักที ฉันอยากจะเป็นคนที่ไม่จมอยู่กับอดีต

edit @ 15 Feb 2010 17:44:13 by poytoyou

ความรู้สึกที่เคยว่างเปล่า เดินไปไหนต่อไหน เจอผู้คนมากมายมากหน้าหลายตา

ต่างคนต่างความคิดต่างสไตล์ ปะปนกันไป

ช่วงก่อนนี้ปอยไปไหนมาไหนก็ไปคนเดียวมาตลอดค่ะ และได้แต่ตั้งคำถามถามตัวเอง

อยากมีใครสักคนที่เข้าใจเรา ไม่หลอกลวงเรา ไม่ทำให้เราเสียใจ  

ปอยใช้ชีวิตประจำวันก็เดิมๆ ไปเรียนหนังสือ เลิกเรียนก็ไปเดินเล่นที่สยามซื้อของจุกจิก

นั่งชิลส์ๆที่ร้านกาแฟ และร้านขนม คุยกับเพื่อนอยู่ทุกๆวัน

อิจฉาเพื่อนว่ะหวานกันทุกวัน ดูตูสิ ยังหาใครไม่ได้เลยสักคน

แต่ก่อนน่ะปอยมองเรื่องความรักเป็นแง่ลบตลอด พอเรามีแฟนไป ไม่พอใจก็เลิกกัน แล้วไปหาคนใหม่

พอคบๆไปอีกเขาเบื่อเราแล้วทิ้งเราไป เจอแต่เรื่องแบบนี้ซ้ำๆเดิมๆเลย

ตอนแรกใช้ชีวิตอยู่คนเดียวได้ แต่พอหลังๆเวลาใครที่มีความรักเดินผ่านเราไป

"อืมอยากมีความรักกะเขาบ้างจังเลยนะ"

ได้แต่เฝ้ารอใครสักคนเข้ามาในชีวิต

ใครกันนะ จะมาเป็นคู่ของฉัน

และทำให้ชีวิตประจำวันของฉันไม่เป็นแบบเดิมๆอีกแล้วนะ ^^

edit @ 28 Jan 2010 23:56:01 by poytoyou

 วันนี้รู้สึกใจหายเลยทีเดียว ที่เพื่อนๆชาวเกาหลีที่เคยร่วมทุกข์สุขกันมาตอนนี้ต้องจากกันซะแล้ว แต่มิตรภาพดีๆตลอดทั้งเดือนที่ผ่านมา ทำให้เรานั้นมีความสุข เฮฮา ได้สาระ ไร้สาระก็มีหุหุ

ปีหน้าหวังว่าเราคงจะได้เจอกันนะ และถ้ากลับมาอีก ปอยจะพยามพูดภาษาอังกฤษให้ได้เลย

ขอบคุณ Jueey Gina และเพื่อนๆชาวเกาหลีทุกคน ที่ทำให้พวกเรามีความสุขและประทับใจมาตลอด ขอบคุณมากๆ และปอยจะคิดถึง เพื่อนๆที่แสนดีแบบนี้ตลอดไป ^^

เครดิตแถมท้าย ขอบคุณ ออม บี ฝนและโบว์ด้วย สำหรับมิตรภาพที่แสนดีในรั้วรามคำแหง ^^